Dwie dekady doborów to tysiące zapytań i setki rozmów z biurami branżowymi, pracowniami architektonicznymi i wykonawcami przy największych inwestycjach w Polsce – zawiesia, punkty stałe, ramy pod urządzenia, konstrukcje na dachach. Z tego doświadczenia zostało jedno pytanie: jak zapisać tę wiedzę tak, żeby pracowała dalej?
Przyszedł moment na nowe wyzwanie: sprawdzić, ile z tej wiedzy da się zebrać w jednym miejscu i przekazać dalej. Usiadłem do analizy pracy działu technicznego, który zajmuje się doborami. Rozpisałem rodzaje obowiązków, typowe zapytania i miejsca, w których najczęściej pojawiają się trudności: brak danych o podłożu, pominięte obciążenia, zestawienia w metrach zamiast w sztukach, brak czasu na weryfikację.
Z tej analizy powstały silniki obliczeniowe i schematy rozwiązań wzięte z codziennych sytuacji na budowie – zawiesia, konsole, ramy, punkty stałe – z jawnymi założeniami i pełną listą sprawdzeń.
Drugim odkryciem były narzędzia AI. Wypracowałem własny sposób przekładania wiedzy inżynierskiej na pracę z modelem: ja definiuję zasady, przypadki i kryteria, AI pisze kod, a ja sprawdzam każdy wynik.
Weryfikacja na każdym etapie
- każdy nowy przypadek porównuję z danymi tabelarycznymi z kart katalogowych
- te same wartości liczę niezależnie wzorami wytrzymałości materiałów dla belki i wspornika, a ramy dodatkowo modelem MES 3D
- przypadki kontrolne zamieniam w testy automatyczne – ponad 100 zestawów sprawdza całość przy każdej zmianie
- wzorcowe przykłady są „zamrożone”: każda zmiana, która przesuwa ich wynik, wymaga mojego przeglądu
- na końcu wynik przechodzi przez moje oko i 20 lat doświadczenia – czy to „wygląda jak na budowie”
W liczbach
- od 1 listopada do wersji testowej online: 13 dni, ok. 17 h dziennie – ok. 220 h pracy, czyli tyle, ile prawie półtora miesiąca pełnego etatu biurowego (160 h / mies.)
- stan wersji testowej: ok. 70 tys. linii kodu, ponad 100 zestawów testów automatycznych, ok. 3 500 sprawdzeń przy każdym przebiegu
- kilkanaście modułów doboru: zawiesia, ramy instalacyjne, ramy pod urządzenia, punkty stałe, kalkulatory, dobór podpór z modelu IFC, eksport DXF / STEP / IFC
Od 1 listopada pracowałem wielowątkowo – kilka równoległych wątków naraz, od rana do późnych godzin nocnych, także w weekendy.
Przy tradycyjnej organizacji pracy taki zakres to zadanie dla zespołu: programista interfejsu, programista obliczeń, inżynier doborów, tester i osoba od dokumentacji. Szacuję go na 4–6 osób przez 9–12 miesięcy.
Dziś wersja testowa działa online. Nie zastępuje inżyniera – robi za niego to, co powtarzalne: obciążenia, sprawdzenia, zestawienie, rozkrój. Każdy wynik to wstępny dobór – analiza własna, oszacowanie do weryfikacji.
Nowa sytuacja zdjęła też ograniczenia, które wcześniej wydawały się oczywiste – przyzwyczajenia, utarte schematy i długą listę rzeczy, „których nie da się zrobić”. Bez takich limitów kreatywność ma wolną drogę, a wtedy mogą powstać rozwiązania, których wcześniej nikt nie brał pod uwagę.
Wniosek dla mnie: doświadczenie warto zapisać w formie, która pracuje dalej – i sprawdzać ją na każdym kroku.